Als je niet zeker bent wie de biologische vader is van jouw ongeboren kind, kun je een prenatale vaderschapstest doen. Een prenatale vaderschapstest is niet altijd geheel zonder risico’s. Er zijn twee soorten testen die je kunt laten doen: de invasieve en niet-invasieve test.

Invasieve prenatale vaderschapstest

De invasieve prenatale vaderschapstest was de eerste manier van het testen van het vaderschap. Deze test houdt in dat het DNA van de ongeboren baby wordt afgenomen in het ziekenhuis door de gynaecoloog. Dit kan op twee manieren, namelijk via een vlokkenafname of een vruchtwaterpunctie. Bij de vlokkenafname wordt een stukje van de placenta afgenomen en hiermee wordt de DNA getest. Deze test kan vrij vroeg, namelijk wanneer je 11 tot 15 weken zwanger bent. Bij de vruchtwaterpunctie wordt later in de zwangerschap uitgevoerd, namelijk wanneer je 16 tot 22 weken zwanger bent. Er wordt dan een beetje vruchtwater door de buikwand afgenomen om het  DNA van de baby te achterhalen.

Beiden testen zijn niet zonder risico. De kans op een miskraam wordt verhoogd met 1,5 tot 2% en de moeder kan complicaties krijgen na afloop van de test. Gelukkig kan het tegenwoordig ook zonder risico’s, namelijk de niet-invasieve test.

Niet-invasieve prenatale vaderschapstest

Deze manier van het testen van de vaderschap is een nieuwere variant die geen risico’s meebrengt. Bij deze test wordt bij de moeder twee keer 10 ml bloed afgenomen bij de huisarts. Op deze manier wordt uit het bloed van de moeder het DNA van de ongeboren baby gehaald. Bij de vader wordt, net zoals bij de invasieve prenatale vaderschapstest, wangslijm afgenomen om het DNA uit af te leiden. Het voordeel van deze variant van de prenatale vaderschapstest is dat de test al in een vroeg stadium van de zwangerschap kan worden uitgevoerd, namelijk al vanaf de negende week van de zwangerschap. Bovendien zijn er geen risico’s op een verhoogde miskraam, deze test komt immers niet in de buurt van de baarmoeder van de moeder. Ook zijn er voor de moeder geen complicaties na afloop van de test. Een bijkomend voordeel van deze test is dat het geheel anoniem kan worden uitgevoerd, in tegenstelling tot de invasieve prenatale vaderschapstest die in het ziekenhuis wordt uitgevoerd en dus ook wordt opgeslagen in een medisch dossier.

Hoe kan het dan toch dat sommige moeders kiezen voor de minder veiligere optie van de invasieve prenatale vaderschapstest? Dit heeft waarschijnlijk te maken met het kostenplaatje. De kosten voor een niet-invasieve prenatale vaderschapstest liggen gemiddeld hoger dan de kosten voor de invasieve variant. Mijn advies is om altijd de veiligheid van jouw ongeboren kindje en jouzelf voorop te stellen en een aantal extra tientjes neer te leggen voor een niet-invasieve prenatale vaderschapstest. De voordelen zijn de extra kosten zonder meer waard.